خدا نگهدار عزیزم،اما نمیشه باورم

                     توی چشام نگاه نکن این لحظه های آخرم

                    آخه چه طور دلم بیاد، چشماتو گریون ببینم

                    میرم ولی اینو بدون چشم انتظارت میشینم

                               میرم ولی گریه نکن...

                      خدانگهدار عزیزم،دارم میرم از این دیار

                   اینجا کسی منو نخواست، تو هم منو تنها بذار

                  اینجا غریب بودم ولی، هیشکی نپرسید از کجام

                    مسافرم باید برم گریه نکن ،خدا نخواست

           میرم ولی اینو بدون فقط تویی دلیل بودنم ...

                    میرم ولی گریه نکن نذار از عشقت بمیرم

                   شاید تو اوج بی کسی باعکست آروم بگیره

                   میرم ولی اینو بدون یکی خیلی دوست داره

                     یکی که از دوری تو سربه بیابون میذاره

                                    خدانگهدار عزیزم

                                                              خدانگهدار.....

                                                                                  .....

سرم را روی زانو میگذارم                بیاد تو ستاره میشمارم

نگاه کودکم را زیر باران                  به دست شانه هایت می سپارم

اگه دلم تنگ ميشه خيلي برات منو ببخش

اگه نگام گم ميشه تو شهر چشات منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستاره هارو ميشمارم

اگه همش پيش همه بهت ميگم دوست دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل مي چينم

منو ببخش اگه شبا فقط تورو خواب ميبينم

منو ببخش اگه تورو ميسپارمت دست خدا

اگه پيش غریبه ها به جاي تو ميگم شما

منو ببخش اگه واسه تو خيلي کمم تو يه فرشته

اي و من خيلی باشم يه ادمم

منو ببخش اگه ميخام بشي مال خودم

ببخش اگه کمم ولي زيادي عاشقت شدم

      تورفتی در نگاه من شفق زد      

 وشب سیلی به رخسار فلق زد

       دریغا دست بی رحم جدایی      

 کتاب آشنایی را ورق زد

تورا گفتم که ای آلوده درد

چرا گلبرگ رخسارت شده زرد؟

به من گفتی که اندوه جدایی

نمی دانی به روز من چه آورد

   نمی دونستی میمیرم بی تو بدون چشات 

   رفتی از برم

   نمیدونستیکه دلم بسته به ساز صدات 

    آرزومه که نمیدوستی میمیرمبرات

 عاشقم هنوزنمی خواستم تا بمونی وبسازی به ساز دلم

گفتی من میرم نمی خواستی بری تا فرداها یار خوشگلم

   بروکه راهی نیست تا فرداها یار خوشگلم

   سفرت بخیر اگه میری از اینجا تک وتنها تا یک شهر دور

   برو که رفتن بدون ما میرسه به یه دنیا نور

   سفرت بخیر برو گر شکستی ز من میتونی دوباره بساز

   از دلی شکسته نا امیدو خسته توبازم غروب

   نمیخوام بیای نمیخوام میون تاریکیه من تو حروم بشی

   نمیخوام ازت مثل یه شمع بسوزی برام تا تموم بشی

   برو تا بزرگی میخوام آرزوم بشی

خیالت ابرها را آرزو داشت   

            سرود زخم ها را در گلو داشت

                          نگاهت وقت رفتن با دل من

                                        به لحن خیس باران گفتگو داشت

دل آبی من از غم گرفته     

                                           چمن از دوری شبنم گرفته

کسی اینجا نمی خواهد بفهمد  

                                           دلم از آدم و آدم گرفته

دل دریاییم توفان ندارد     

                                           کویر دیده ام باران ندارد

برآ، ای آفتاب ، عالم افروز    

                         شب دلتنگی ام پایان ندارد