روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند.

براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشت

ه بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟

زمستون، تن عريون باغچه، چون بيابون .......... درختا، با پاهاي برهنه، زير بارون

نمي دوني تو كه عاشق نبودي .......... چه سخته مرگ گل براي گلدون

گل و گلدون چه شبها، نشستن بي بهونه .......... واسه هم قصه گفتن عاشقونه

چه تلخه، چه تلخه، بايد تنها بمونه قلب گلدون .......... مث من كه بي تو نشستم زير بارون زمستون

زمستون، براي تو قشنگه پشت شيشه .......... بهاره، زمستون ها براي تو هميشه

تو مثل من زمستوني نداري .......... كه باشه لحظه چشم انتظاري

گلدون خالي نديدي، نشسته زير بارون .......... گلهاي كاغذي داري تو گلدون

تو عاشق نبودي، ببيني تلخه روزاي جدايي

چه سخته، چه سخته، بشينم بي تو با چشماي گريون

کاش میدانستی دنیا با همه ی وسعتش بی تو جایی

برای ماندن ندارد اشک چشمانم هر شب سراغت را

از کویر گونه هایم می گیرند ای که دیدگانم از تنهایی تو

الفبای اشک ریختن را اموخته اند و لحظه های گریانم

با کوچ تو روان گشته اند؟

چرا از کوچه دلتنگی هایم گذر نمیکنی و برای

چشمان مانده به راهم دستی تکان نمی دهی؟

بی تو قناریها خوش اواز نیستند

و اسمان چشمانم همیشه بارانی است

بی تو من درختی خشکیده در پاییزم

برگرد...

چه قدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش

 یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه

 و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوسش داری

 چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار

 غرورش همه وجودت له شد

 چه قدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی

 بجز سلام نتونی بگی

 چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما

 مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

 چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و

 اونوقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک .