آمدم تا خانه اي از جنس دلتنگي بسازم ،سقف آن آسمان آبي فرش  آن خاک و ديوارش از جنس دلتنگي هايم باشد .ميخواهم هر آن گاه که  دلتنگ شدم به آسمان خيره شوم و دلتنگيم را با او تقسيم کنم ، مي  خواهم هر آن گاه که سقف خانه ام دلتنگ شد و هواي گريه کردن به  سرش زد با او بگريم؛ او اشک چشمانش را در ميان ابر ها پنهان مي  کند و من نيز اشک چشمانم را در ميان اشک او پنهان خواهم کرد و هق هق گريه ام را با صداي دل نواز آسمان هم صدا خواهم کرد.اکنون من مانده ام با بغضي که در گلو حبس کرده ام و تا آسمان نبارد من نيز گريه نمي کنم . من تنها با آسمان مي گريم ....پریشانم و خسته به سوی یک ستاره آنچنان حیرت زده می نگرم که گویی:هیچ ستاره ای تا بحال ندرخشیده و هیچ پروازی از هیچ کبوتر سراغ نگرفته است.... برای پر سوختن پروانه ها شقایقها سرخی خود را به غروب نمی سپارند.انگار که عشق هم در باور یک ستاره کابوسی بیش نبوده است. ای کاش سکوت را می شد با فرياد زیادی در هم آمیخت و فریاد را در نفس رها کرد.انگار که تمام ستاره ها برای فریاد کردن شقایقها زاده شده اند و تمام راز سفر، بازگشت به زاد روز شقایق هاست.در کلبه ی کوچک قلبم :برایت مرکبی از غرور و محبت مهیا میکنم تا تکسوار ساحل دریای بی انتهای عشقم گردی.اگر رفتی و مقصد گمشده را نیافتی تو را به خدا سوگند می دهم به کلبه ی کوچک قلبم باز گردی "دیده به راه توام"